Een hoop gedoe maar vooral veel mooie ontdekkingen

Waar het allemaal mee begon
Terwijl ik als tiener altijd fanatiek en enthousiast aan het bewegen was, had ik ook continu pijn. Naast dat ik enorm zwakke enkels had en dus voortdurend door mijn enkels ging had ik ook altijd pijn aan mijn knie. Op mijn 15e ontdekten artsen dat die knie er van binnen uitzag als de knie van een 80-jarige. Wat hiervan de oorzaak is, hebben artsen nog steeds niet helemaal duidelijk maar wat ze toen wel wisten was het feit dat het kraakbeen volledig aan het slijten was en iedere stap vast veel pijn deed. Dat kon ik bevestigen. Er waren voortdurend ontstekingen en stukjes kraakbeen die los door het gewricht gingen zweven. Het nieuws van de arts was heftig, vooral omdat ik geadviseerd werd om voortaan niet langer dan 5 minuten aaneengesloten te gaan lopen, 5 minuten…! Intensief sporten werd afgeraden. Eigenlijk alles wat ik leuk vond, was niet verstandig.  
 
Ik werd geopereerd, moest herstellen en ervan uitgaan dat dit een gewoonte zou worden. Net zolang totdat al het kraakbeen weg was en de knie vervangen moest worden. Mijn hele leven moest aangepast worden, ik moest gaan bedenken wat voor werk ik later wilde doen waarbij ik niet veel hoefde te lopen of staan. Een kantoorbaan leek de enige optie. Ongelukkiger kan je me niet krijgen: stil zitten. Mijn hele leven. Dag in dag uit. Dit alles om er ervoor te zorgen dat het krijgen van een kunstknie uitgesteld kon worden en ik zo lang mogelijk nog met mijn eigen knie kon doen. Niet dat dat nou zo’n pretje was, maar het krijgen van een nieuwe knie was ook niet ideaal… 
 
Mijn eeuwige optimisme maakte dat ik er niet een te groot drama van maakte en gewoon stug doorging met wat ik deed. 
Mijn positieve blik maakte dat ik me het jaar erop inschreef voor de PABO, ik praatte me zelf aan dat je dit beroep ook best zittend kon doen (beetje naïef natuurlijk) en mijn leven kabbelde verder – met zo nu en dan wat minder kabbelend en wat meer krukkend na herhalende knieoperaties en het blijven scheuren van mijn enkelbanden.  
 
Heel wat jaren verstreken, ik studeerde – met vallen en opstaan (letterlijk en figuurlijk), bleef verliefd op de liefste en trouwde met hem tijdens onze studie en samen ontdekten en vierden we het leven.  
Natuurlijk zat ik nooit stil, ik hield me af en toe best rustig, dat wel, maar een mens moet nou eenmaal bewegen en zo ging ik op zoek naar verschillende activiteiten die wel mogelijk waren en probeerde ook nieuwe manieren van bewegen uit.  
 
Op een dag kwam ik iets ‘nieuws’ tegen waar ik meteen nieuwsgierig naar werd: Aerial yoga.  
Het bleek een vorm van yoga waarbij je de houdingen in combinatie met een soort hangmat doet. Ik had geen idee wat ik precies moest verwachten maar ik was sowieso al enorm enthousiast over hangmatten, in wat voor vorm dan ook. Dus dit was een logische stap vond ik.  
En zo zette ik vrij snel na deze ontdekking voor het eerst, ietwat ongemakkelijk, een voet in een yogastudio.
 
Afgezien van de boeddha beeldjes die me aanstaarden en me een wat ongemakkelijk gevoel gaven, ervaarde ik deze les als een feestje: klimmen, klauteren, schommelen, op de kop hangen en mezelf uitdagen in flexibiliteit. Na de les was ik nog enthousiaster over hangmatten dan ik altijd al was! De opties van hoe zo’n hangmat te gebruiken zijn talloos en toen ook nog eens bleek dat de verschillende houdingen positieve effecten op het lichaam hebben, had ik weinig redenen om niet nog eens te komen. 
 
Ik was dus al snel verkocht en volgde steeds vaker in de week een les.  
Ik had een manier gevonden om actief te kunnen bewegen zonder daarbij extreem mijn knie te belasten. Daarnaast leerde ik dat je moest voelen wat er wel of niet kon en aan te passen waar nodig.  
Yoga begon voor mij als een fysieke uitdaging maar gaandeweg ging ik me, uit nieuwsgierigheid, steeds meer verdiepen in de filosofie achter yoga. Ik dook in alle hippe magazines die ik maar kon vinden en deed pogingen om iets te onrafelen van de vage, soms taaie en meer onbegrijpelijke ‘kost’ en leerde veel over anatomie.  
Beetje bij beetje kwam ik erachter dat yoga veel meer is dan een paar oefeningen op een matje. 

Ik was enorm nieuwsgierig en weet van mezelf dat ik nieuwe dingen alleen goed kan plaatsen, ervaren en een plekje kan geven, door er gewoon in te duiken en uit te proberen. En zo zat ik op een dag ‘zomaar’ in een training voor yoga docenten.  
De gedachte achter de yogatechniek (Pralaya yoga) die ze onderwezen bij deze opleiding maakten me nog meer nieuwsgierig. De grondlegger en bedenker van Pralaya yoga (Amerikaans natuurkundige Robert Boustany) heeft een systeem ontwikkeld die gebaseerd is op de wetenschap: allerlei nieuwe inzichten over het menselijk lichaam en de anatomie worden meegenomen in deze vorm van yoga. Zo is er een vorm ontstaan die werkt volgens een logisch systeem.  
Mijn onzekerheid en zoektocht hadden precies dít nodig. Een logisch systeem. Iets wat overzichtelijk is en duidelijk te verklaren. Iets waar goed over nagedacht is en alles-behalve religieus of zweverig, maar juist evidence-based. 

Na deze dag was mijn nieuwsgierigheid alleen maar groter geworden en bleef ik komen om meer te leren. Dankzij yoga heb ik geleerd om naar mijn lichaam te luisteren en er goed voor te zorgen. 
En zo ontdek ik nog iedere week weer nieuwe dingen en verwonder me over de kracht van een lichaam. Mijn lichaam was zelfs in staat om de slijtage in mijn knie te remmen, de klachten te verminderen en juist sterker te worden. Sindsdien zijn ook mijn enkels sterker en de krukken dus overbodig.
Vol trots wandel ik nu moeiteloos anderhalf uur rond, heb ik een volgende, heftiger operatie weten te voorkomen en heb het vertrouwen in mijn lijf terug maar bovenal het plezier in bewegen.  
Dit maakt dat ik vol enthousiasme en passie mijn kennis en ervaring met anderen wil delen in mijn lessen.  
 
Ben je benieuwd naar een les, wil je iets delen of meer weten? Laat dan gerust even een berichtje achter  

Xx